De zomer ruikt naar barbecue en ik ben de enige die niks voelt

Het is augustus en de buren barbecueën al sinds tien uur 's ochtends. Tom is blij. De kinderen zijn blij. Mijn stiefzoon Lowie heeft zelfs twee keer gelachen vandaag, wat op zich al een klein mirakel is voor een vijftienjarige. En ik sta daar met mijn glas rosé en ik denk: wanneer ben ik voor het laatste gewoon blij geweest, zonder dat ik er moeite voor moest doen? Eerlijk antwoord: ik weet het niet meer. Dat is geen drama, dat is gewoon een feit.

Ik ben geen somber type. Ik functioneer uitstekend, ik lach op de juiste momenten, ik heb deze week nog drie campagnes goedgekeurd en één collega overtuigd dat haar idee eigenlijk goed was. Maar blij, dat lichte, luie blij van vroeger, dat lukt me niet meer zomaar. Het zit te diep onder de agenda.

Dus ik heb vanmiddag mijn telefoon neergelegd. Letterlijk op de tuintafel, scherm naar beneden. Vijf minuten. Daarna toch weer opgepakt, want Tom vroeg of we frietjes gingen eten vanavond. Maar die vijf minuten telden.